...kında ne düşünürsünüz bilemem, zaten ne düşünürseniz düşünün bu da büyükannemin umurunda olmayacaktır ama ben çocuklarımın bir kukla gibi büyümesini isteyeceğimi sanmıyorum. Hele de hemen büyümelerini. Çenesi durmayan kocamış komşum...
“çocuklarımı” sözcüğü
4 yazıda 4 geçiş bulundu.
çocuklarımı, çocuklarımın, çocuklarımız, çocuklarımıza, çocuklarımızdan, çocuklarımızdı, çocuklarımızı eşleşmeleri dahil edildi.
...adık sanırım. Gerçekçi bir prenses modelinin, bize daha da gerçekçi gelen bir cadı modeline kandığı öyküleri, çocuklarımıza boş yere anlatmadık gibi geliyor... Deniz kıyısında yaşayan gençlerin o kendini bilmez denizlere açılarak hay...
...savaş dönemine dair bir roman için böylesinin daha uygun olmadığını kim söyleyebilir? "Nefret etmemek gerek. Çocuklarımız olduğu zaman onlara nefreti değil, sevgiyi öğreteceğiz."
...derine indiğimizde bunun cevabını çocukluk dönemlerimizde bulabiliriz. Bizlere de öğretilen tam olarak budur. Çocuklarımıza “Büyüyünce ne olmak istiyorsun?” sorusundan tutun da onları yaşam boyu yönlendirmeye giden bir sürecin içeris...
...t odanın önündeydim. O çok sevdiği odasının. Hem salon hem oturma odası olan; dertleştiğimiz, dertlendiğimiz, çocuklarımızı ayağımızda sallarken hayaller kurduğumuz, mantı büküp sarma sardığımız, ilk telefonu bağlattığımız, önce siya...
...dir, hırlı mıdır hırsız mıdır? Zor anam, el içine girmek zor. Allah’tan bacım da akıllı çıktı da hayırlısıyla çocuklarımızı baş göz edip kendi içimizde halleşeceğiz… Söz kesiminden birkaç hafta önce; kes, dedi annesi. Elin Alevi’siyl...
...” Başını öne eğdi Sultan. Uzun kirpiklerinden, solgun yanaklarına düşen yaşlar koğuşun loş ışığıyla parladı. “Çocuklarımı, çocukluğumu ya da her şeyi… Bilmiyorum. Özlemeye korkuyorum desem inanır mısın? Bu dört duvar arasında yok o...
...biz belirlemiyoruz. Doğru önerme şu şekilde; "Belirlenmiş hedefleri 'biz' seçiyoruz." Henüz hayatı tanımamış çocuklarımıza "Büyüyünce ne olacaksın?" sorusunu sormak yerine, onlara hayatı boyunca seçenekler sunmaya devam edelim. Çünk...
...iç gelmeseydik. Yüzümde donup kalmış gülümsemeye küçük bir öpücük kondurup gittiği gün -ki bir pazar günüydü- çocuklarımı annemden almam lazımdı, ertesi sabah onların okulu, benim işim vardı. Bir gece önce zaten çıkmıştım, o günü n...
...ştığımız ilk zamanlar, önünden “bu bizim evimiz olacak” diyerek geçtiğimiz, hedeflediğimiz evi aldık. Bu evde çocuklarımızı büyüttük. Şimdi bu evde son günümüz. Tüm eşyalar toplanmış, salonda sadece tekli koltuğumuz kalmış. Camın yan...