...çıkardı koltuğun üzerine, başka bir şey daha olmalıydı bu aşka dair. Sandığın en altına doğru geldiğinde bir defter buldu, sayfalarının aralarında resimler, mektuplar olan eski bir defter. Defteri eline aldığında, yere düşüp...
“defter” sözcüğü
10 yazıda 12 geçiş bulundu.
defter, deftera, defterde, defterden, deftere, defteri, defterim, defterime... eşleşmeleri dahil edildi.
...çok nefret etmişti ki, sonunda ona ait ne varsa yakmaya karar verdi. Dolaptan eşyalarını çıkartırken yere bir defterin düştüğünü gördü. Güçlükle eğilerek defteri yerden aldı ve sinirle yatağa doğru fırlattı. Kocasına ait tüm eş...
...alar ise yırtılıp atılmış. Ve devam ediyorum usul usul. İnce bir hışırtıyla ilerliyorum yaprakların arasında. Defterim henüz çok kalın değil, ömrümün raflarına çok tecrübeler sıralanmamış. Hepsi kendi içinde hepsi kendinde iç i...
...Filiz vermiş çiçeğimi Kapı önü yalnızlığımı Topuğu delinen çorabımı Ağaca takılı mavi uçurtmayı Tüm çiçekleri Defterleri Mevsimleri Soba üstüne koyduğum portakal kabuklarını Sayfaları kırışmasın diye defterlerime iliştirdiğim ataç...
...me sırası annemle babamdaydı. Aslında bizim durumumuz onlardan kötüydü. Ben, kardeşim, anneannem, kitaplarım, defterlerim, kalemlerim, komşuların arkalarında bıraktıkları dumanları solumak zorundaydık. “Nefes alamıyorum,” diyor sol...
...a unutamıyorum. Sık sık aklıma geliyorsun hak etmediğin hâlde. Sen hecelerimin altına gizlediğim nefret, eski defterlerime döktüğüm tuzlu bir zehirsin. Ansızın çekip gittiğin gün de benim en güzel günüm. Yok, hayır! En güzel günüm b...
...… Derler ki insanı ölüm değildir öldüren… Ölüm UNUTULMAKTIR… Bu satırları not düşmüştü o soğuk Ankara kışında defterine… Ve bir sigara yakmıştı geceye doğru. Üşürken parmakları nefesini siper etti soğuğa. Oysa bal gibi biliyordu...
...un üstünde yapmak istiyordum çünkü ödev çok zordu. Ertesi gün okula gittiğimde öğretmenim ödevimi beğenmiş ve defterime imzasını atmıştı. Öğretmenimizin defterimizi imzalaması bizler için övünç kaynağıydı. Ben de bunu eve gelir g...
...ıma ilk gelen şey yazdıklarım oluyor. Şiirlerim ne olacak? Kim onları bir araya getirecek? Okunacak mı, yoksa defter aralarında mı kalacak? Bu soru zihnimin tam ortasına düşüyor. Tam da ölümü düşünmediğim bir günde, bir haber...
Benimle birlikte yaşlandı bu dünya Tuttuğum defterler ellerimi kirletiyor Şiir, insan meyvesi Her şiir bir çağla Dolu vurdu, döküldü bu çağda Renkleri soldu gökkuşaklarında Sesleri çınlamıyor meydanlarda Yumuşak tenini hissetmiyo...