“rüstemi” sözcüğü

Tulumbacı Hüsnü evden ayrıldıktan sonra yarım saat ya geçti ya geçmedi, Rüstem ile Şükrü eve geldiler. Feride Hanım'ın bahçe kapısında başlayan yatıştırıcı mahiyetteki konuşmalarına cevaben Rüstem'in ağzından tek kelime

İdris, Çınarlı Kahve’de yediği o okkalı dayaktan sonra babası ve amcaları tarafından apar-topar kaldırıldığı Haseki Hürrem Sultan Darüşşifası’ndan 15 günde ancak taburcu olabildi. Kırılan kemiklerinin yeniden kaynaması i

1855 Yazı haddinden fazla yağmurlu geçti. Yağışlar kararınca olsa faydalıydı elbet, lakin o yıl kararını aşınca arpayı, buğdayı, çavdarı tarlalara yatırıp telef etti. Kıyıda köşede kendini dik tutabilmiş ekinler ise güne

Bölüm 1 için tıkla Galata Semtindeki Zahireciler Çarşısı, kapak taşlarından örülü genişçe bir sokağın her iki tarafında birbirlerine yaslanmış gibi duran büyüklü-küçüklü, iki katlı ahşap dükkanlardan oluşur, dükkanların

1870 Senesinin sıcak ve nemli bir Mayıs akşamı Mösyö Lampard'ın dükkanının önünde siyah bir fayton durdu. İçinden, düzgün giyimli, fötr şapkalı iki adam ellerinde siyah meşin çantalarla inerek Mösyö Lampard'ın dükkanında

Büyük çoğunluğu eğitimsiz ve beden gücüyle çalışarak hayatta kalma mücadelesi veren insanlardan oluşan Osmanlı Tebaası pek farkında değildi ama Sultan Abdülmecid tarafından 1839 Kasımı’nda ilan edilen Tanzimat Fermanı’ n

Firdevs pencere dibindeki somyanın ucuna eğreti oturmuş, kirmeniyle yün eğirirken ara verip kefen parasını saydıktan sonra çıkınına sarıp, kuşağına sıkıştırıyor. “Neyse,” diyor. “Yarın öldüğüm yok ya. Yeniden biriktiriri

1863 Yazıydı. Yanıkkapı Mahallesi'nin tenha sokaklarında mutat görevini ifa etmek üzere turalayan Kollukçu Davut, Tefeciler Sokağı'nın bir üst paralelinde bulunan ve sur dibinden sahile kadar uzanan Katır Keptiren Yokuşu

İdris, uzun bir yürüyüş sonrası Tophane Karakolu'na ulaştı. Gülümseyerek içeri girdi ve doğrudan Abdülkadir Efendi'nin odasına gitti. Abdülkadir Efendi onu karşısına oturttu, gösterdiği yakın alaka neticesi sıcak bir soh

İdris için evinin dışındaki hayat tahminlerinin fevkinde acımasızdı. Hayatın tahripkar gerçekleriyle bir bir yüzleşiyor, vücutça olmaktan ziyade zihnen kendini yorgun hissediyordu. Haksız da sayılmazdı doğrusu. Bu kadar